Upcoming solo exhibition: Mariami Tsotadze
‘With roots this deep you would think I would touch something’
22.10.2026 — 21.11.2026
Mariami Tsotadze
‘With roots this deep you would think I would touch something’
22.10.’26 - 21.11.’26
Opening: Thursday 22 October from 5 to 9 pm
Artist page online: instagram.com/mariami.tsotadze
Special thanks: PIZZA Gallery
_
Gallery space by PLUS-ONE Projects
Vlaamsekaai 73, 2000 Antwerp - BE
www.plus-one.be
info@plus-one.be
@plus_one_projects
Contact
Jason Poirier dit Caulier
jason@plus-one.be
+32 (0) 495 24 82 99
Thomas De Ben
thomas@plus-one.be
+32 (0) 498 26 50 44
-
Mariami Tsotadze
“With roots this deep, you would think I would touch something.”
Mariami Tsotadze (b. 1999, Tbilisi, GE) paints portraits of her own life, each one veiled just enough to keep its secret. What begins as something lived is gradually folded, cropped and displaced until it can no longer be simply recognised. For the viewer, the result is a scene that feels familiar yet slightly off. For the artist, each painting remains a letter: addressed to something she finds difficult to name, and perhaps even harder to read.Born in Georgia and raised in Belgium, Tsotadze has lived from an early age between different ideas of home. She speaks the language, carries the culture and was shaped by the country she grew up in, yet her Georgian origins keep returning, sometimes softly, sometimes unavoidably, with the same question: “who am I when no one tells you where you come from? Her paintings do not answer it”. They circle around it. They are the traces of a search, of roots reaching deep enough to touch something, while still unsure where they belong.
What unites her work is an absence of eye contact. Bodies appear, but faces rarely do. Figures are cut off by the edge of the canvas, turned away, reduced to a shoulder, a lap, a pair of hands. It is as if someone has just left the picture and only their traces remain. Recognition shifts from the face to the body: to clothing, posture and above all to hands; fragile, intimate, intertwined like braided flowers.
Her imagery is rich in growth and rootedness: gardens, flowers, trees, the body that becomes a plant. These motifs carry a charge that is both personal and cultural. In Georgian tradition, the country’s Christianity is said to have arrived with a cross of grapevine bound together with a woman’s hair; vine, braid and belonging woven into one symbol. Tsotadze’s braided hands and entangled stems echo that image without illustrating it. Roots, in her work, are never simply a place of origin. They are something one has to dig for, cherish and at times carry alone.
Every painting starts as a drawing: a practice of travelling between places that mirrors the in-between position her work explores. From these sketches, compositions are slowly developed on canvas, where colour and texture are layered intuitively and simple-looking scenes reveal subtle shifts on closer inspection. Painting, for Tsotadze, is a way of listening: to material, to intuition, to memory.
Behind the work lies a grief that does not easily let itself be named, and which has become, perhaps, its driving force: the need to go back, to delve, to find out where one’s roots are. Tsotadze resists autobiography precisely because it would feel too exposed. What she offers instead is a form of veiled intimacy: paintings that are deeply personal at their source, yet open enough for anyone who has ever felt slightly out of place to find themselves in them.
Mariami Tsotadze obtained her Master’s degree in Painting at LUCA School of Arts, Ghent after fashion, and lives and works in Antwerp. Her work has been shown in exhibitions including LUXE BENEN (Marian Cramer Projects, Amsterdam, 2024, curated by Ralf Kokke), After Painting After Painting (After Painting) at PLUS-ONE Projects, Art Week Paris (2024), Unframed Gallery, New South gallery, and participated multi group exhibitions at PIZZA Gallery, her first solo exhibition ‘Conceptual Romanticism in 2024 at PIZZA Gallery and solo exhibition ‘With roots this deep, you would think I would touch something’ at PLUS-ONE Projects in 2026. Mariami Tsotadze is represented by PIZZA Gallery. -
Mariami Tsotadze
“With roots this deep, you would think I would touch something.”
Mariami Tsotadze (b. 1999, Tbilisi, GE) schildert portretten van haar eigen leven, elk net genoeg omhuld om het geheim ervan te bewaren. Wat begint bij iets doorleefds, wordt geplooid, afgesneden en verschoven tot het niet langer eenvoudig te herkennen is. Voor de kijker ontstaat zo een beeld dat vertrouwd aanvoelt, maar net niet klopt. Voor de kunstenaar blijft elk schilderij een brief: gericht aan iets wat ze moeilijk kan benoemen, en misschien nog moeilijker kan lezen.Geboren in Georgië en opgegroeid in België, leeft Tsotadze van jongs af aan tussen verschillende ideeën van thuis. Ze spreekt de taal, draagt de cultuur en is gevormd door het land waarin ze opgroeide. Toch keert haar Georgische afkomst steeds terug, soms heel zacht, soms onvermijdelijk, met dezelfde vraag: "Wie ben ik eigenlijk, wanneer niemand je vertelt waar je vandaan komt?” Haar schilderijen beantwoorden die vraag niet. Ze cirkelen eromheen. Het zijn sporen van een zoektocht, wortels die diep genoeg reiken om iets te raken, maar nog niet weten waar ze thuishoren.
Wat haar werk verbindt, is een afwezigheid van oogcontact. Er verschijnen lichamen, maar zelden gezichten. Figuren worden afgesneden door de rand van het doek, wenden zich af, worden herleid tot een schouder, een schoot, een paar handen. Alsof iemand net uit het beeld is verdwenen en alleen de sporen nog zichtbaar zijn. Herkenbaarheid verschuift van het gezicht naar het lichaam: naar kleding, houding en vooral naar handen; fragiel, intiem, verstrengeld als gevlochten bloemen. De kijker lichtjes op een dwaalspoor brengen, hoort bij het werk.
Haar beeldtaal is doordrongen van groei en geworteldheid: tuinen, bloemen, bomen, het lichaam dat plant wordt. Die motieven dragen een lading die zowel persoonlijk als cultureel is. Volgens de Georgische traditie kwam het christendom het land binnen met een kruis van wijnrank, samengebonden met het haar van een vrouw; wijnstok, vlecht en verbondenheid in één symbool verweven. Tsotadzes gevlochten handen en verstrengelde stengels echoën dat beeld zonder het te illustreren. Wortels zijn in haar werk nooit zomaar een plek van herkomst. Het zijn dingen waarnaar je moet graven, die je moet koesteren en soms alleen moet dragen.
Elk schilderij begint als tekening; een praktijk van onderweg zijn tussen plaatsen, die de tussenpositie weerspiegelt die haar werk onderzoekt. Vanuit die schetsen groeien de composities langzaam op doek, waar kleur en textuur intuïtief worden gelaagd en ogenschijnlijk eenvoudige scènes bij nader inzien subtiele verschuivingen tonen. Schilderen is voor Tsotadze een vorm van luisteren: naar materiaal, naar intuïtie, naar herinnering.
Achter het werk schuilt een verdriet dat zich niet gemakkelijk laat benoemen, en dat misschien net de drijfveer is geworden: de behoefte om terug te gaan, te graven, te onderzoeken waar je wortels liggen. Tsotadze vermijdt directe autobiografie juist omdat die te bloot zou voelen. Wat ze in de plaats biedt, is een versluierde intimiteit: schilderijen die diep persoonlijk zijn in hun oorsprong, maar open genoeg voor iedereen die zich ooit ergens net niet thuis voelde om zichzelf erin terug te vinden.
Mariami Tsotadze behaalde haar master Schilderkunst aan LUCA School of Arts in Gent, mode en woont en werkt in Antwerpen. Haar werk was onder meer te zien in LUXE BENEN (Marian Cramer Projects, curator Ralf Kokke), After Painting After Painting (After Painting) in PLUS-ONE Projects, Art Week Paris (2024), Unframed Gallery, New South gallery, en participeerde aan diverse tentoonstellingen in PIZZA Gallery, haar eerste solotentoonstelling ‘Conceptual Romanticism in 2024 in PIZZA Gallery en solotentoonstelling ‘With roots this deep, you would think I would touch something.’ in PLUS-ONE Projects in 2026. Mariami Tsotadze wordt gerepresenteerd door PIZZA Gallery.